น้องเอ้ยเวลา 4 ปี มันสั้นนิดเดียว เอ็งจะทำอะไรก็รีบทำซะ

นั่นเป็นคำพูดของรุ่นพี่คนหนึ่งในพิธีเทียนงานอะไรสักงาน ซึ่งก็ผ่านมาเกือบ 4 ปีมาแล้วแล้ว...

หลังจากนั้นคำพูดแบบนี้ก็จะออกจากปากรุ่นพี่หลายคนรวมทั้งผมเอง

ไม่ว่าจะเป็นงานไหนที่มีพิธีเทียนมันเป็นสิ่งที่ผมต้องฝากฝังน้องไว้เสมอ...

เวลา 4 ปีนั้นมันสั้นนิดเดียว อยากทำอะไรก็รีบทำซะ ก่อนที่จะไม่ได้ทำ

 
ที่พูดอยู่ตลอดมันก็เหมือนกับการเตือนสติตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่าเวลามันน้อยลง

แต่เราก็ไม่เคยได้สำผัสถึงคำว่าน้อยของมันซะที จนมาถึงวันนี้ เดือนตุลาคม 2552

เวลา แค่180 วันครับ 5 เดือนโดยประมาณ (นับถึง 30 มีนาคม 2553)

นิดเดียวเท่านั้น นิสิตรหัส 49 กำลังจะกลายเป็นเพียงตำนานอีกบทหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

รู้ตัวอีกทีเวลาเท่านี้ สำหรับผมแล้วบางทีกลับรู้สึกว่าที่ผ่านมายังทำอะไรบางอย่างน้อยไป

ยังไม่สมบรูณ์เท่าที่ควรจะเป็น ยังไม่ได้ทำบางสิ่งที่ควรทำและอยากทำ

จากนี้ไปสิ่งที่ทำได้คือทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำจนถึงสุดจนถึงวินาทีสุดท้าย

ไม่ต้องสนว่ามันจะจบลงอย่างไร ได้ดังใจหวังหรือไม่ ถ้าทำแล้วเรามีความสุขที่ได้ทำก็ทำต่อไป

เวลาจากนี้ทุกนาทีมันมีค่ามากๆ เพราะแค่การเก็บภาพความทรงจำและความรู้สึกดีทุกอย่าง

สำหรับผมวันนี้มันยังมีเวลาไม่พอเลย ต่อให้อยากให้เวลาหยุดเดินสักเท่าใด

แต่มันก็ไม่มีทางจะเป็นไปได้ในโลกความจริง