เคยไหมที่รู้สึกเหนื่อยกับการวิ่งตามอะไรสักอย่าง

ที่ยังไงก็ไม่มีทีท่าว่าคุณตามสิ่งนั้นทันสักที

จนรู้สึกเหนื่อยจนอยากจะหยุดวิ่งตามเสียที

แต่...มันหยุดวิ่งตามไม่ได้ ทำไมนะเหรอ

คุณลองนึกภาพนะว่า มีเชือกเส้นหนึ่งผูกกับคอคุณอยู่

แล้วปลายด้านหนึ่งเชือกเส้นนั้นผูกอยู่กับรถที่วิ่งอยู่

พอรถวิ่งแล้วเชือกมันตึง คุณก็ต้องวิ่งตาม เพื่อไม่ให้เชือกมันตึง

แล้วถ้าอยู่ๆ คุณเกิดรู้สึกว่าเหนื่อยแล้วคุณหยุดวิ่งละ จะเกิดอะไรขึ้น

คุณก็จะล้มลง แล้วรถก็จะลากคุณไปเรื่อยๆ เชือกก็จะรัดคอคุณ คุณก็จะหายใจไม่ออก

ถ้าเชือกที่ผูกไว้มันเป็นแค่เชือกเส้นบางๆ ไม่นานมันคงจะขาด

คุณก็จะแค่ทรมานเพราะขาดอากาศหายใจ ไปช่วงเวลาหนึ่ง

แต่ถ้าเชือกเส้นนั้นหนาและเหนียวละ ทำยังไงมันก็ไม่ขาดหรือต้องใช้เวลานานกว่าที่จะขาด

ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ คุณอาจตายได้ ถ้าคุณไม่สามารถกลั้นหายใจได้จนกว่าเชือกจะขาด

เชือกในที่นี้มันคือบ่วง มันคือความผูกพันที่ผูกอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งก็คือรถ

เมื่อรถออกวิ่งห่างจากเราออกไป บ่วงที่เราสร้างขึ้นจะทำให้เราต้องวิ่งตาม

เพราะเชือกเส้นนั้นมันได้ผูกเราไว้กับสิ่งนั้นไปแล้ว

ถ้าเราไม่วิ่งตาม เราก็ต้องทรมาน หรือไม่ก็ขาดใจตาย

เพราะฉะนั้นการวิ่งตามทั้งๆที่เหนื่อย ทั้งๆที่แทบทนไม่ไหวแล้ว คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

วิ่งต่อไป จนกว่าเชือกมันจะพุ มันจะยุ่ย มันจะขาด อย่างมากมันก็แค่เหนื่อยไม่ถึงตาย

แล้วคุณก็อาจวิ่งทันรถในวันใดวันหนึ่ง

หรือบางทีถ้าคุณโชคดี คนขับรถอาจเห็นใจคุณ จอรถแล้วรับคุณไปด้วยก็เป็นได้

มันขึ้นอยู่ที่ความคิดและจิตใจคุณ ว่าคุณจะมีศรัทธาในสิ่งที่คุณทำมากแค่ไหน

ถ้าคุณไม่มีศรัทธาในตัวเองคุณก็แค่เอามีดตัดเชือกซะก็จบ แต่ถ้าคุณมีศรัทธา

ก็วิ่งต่อไป แม้ไม่รู้ว่าสุดท้ายมันจะจบลงอย่างไร